[UfKu DuA]

Adını her anışım pişmanlık uçurumunun sıfır noktası


Adını her andığımda adını andığıma pişman olduğum ama adını anmadan duramadığım uzak ama yakın duygularımın kaynağı olan gaye…


Neden seni her anışım bir yok oluş gibi geliyor ve neden seni her andığımda yeniden var oluyorum? Neden ismin dudaklarıma her değdiğinde hasretin bir kat daha artıyor, hâlbuki seni her anışımda sana kani olmalıydı tüm hücrelerim


Senden gayri her derman dert olmaktan başka bir şey değildir Senden başka her sevgili kılıcı koynunda, bir bakireden süt emen cellâttır Senden başka bütün sevgililer Meryem’e ihanet eden kutsal tapınağın hain çocuklarıdır Firavun Yakup’un kalbine akan gözyaşı sayılır bu maşukların yanında Senden başka refik, eli tetikte Kabil’dir bize Senden gayrı maşuk Hamza’nın göğsündeki mızrağı taşır Âdem’den beri, bir yol saplayabilmek için Seni anmak ne kadar da zor adını her andığımda adını andığıma pişman olduğum ama adını anmadan duramadığım uzak ama yakın duygularımın kaynağı olan gaye…


Sensiz içtiğim ab-ı hayat cehennemin abından başka bir şey değildir İşte bu yüzden artar her ab-ı hayatı içişimizde susuzluğumuz Sensiz cehennemdir Cennet-i Adn Sensiz yedi gök sema yedi kat cehennem gayyasıdır Sensiz ne kadar da anlamsızdır bütün manalar ve anmalar


Sen olmadan nasıl var olur var olanlar?


Sen olmadan nasıl var olur var olmayanlar?


Ne kadar da çoğaldı yalnızlığımız yokluğunda! Ne kadar da çoğaldı gözyaşlarımız! Sana ne kadar da muhtacız bir bilsen, ne kadar da hasretiz sesine, mahzun yüzüne, sevgine!


Meryem asırlardır Rab kelamını namuslu elleriyle senin aşkına sımsıkı sarmış bekler seni Ayşe ne kadar da delicesine aşıktır sana! Ne kadar da kıskanır seni! Öyle ki saçını okşayan rüzgâra bile habire çatar kaşını İstemez yanında kendisinden başka bir aşığı Asiye’nin Firavun’a asiliği senin sevgindendir İbrahim’in terki diyar eylemesi sana kavuşmak içindir Zekeriya sana ağlar, Yakup sana ağlar Yusuf’un kuyuda işi ne ki, Musa Kızıldenizi niye yarar ki…


Sana sen diyebilmek için…


Sana sen diyebilmeyi ne kadar da isterdim Dizimi dizine değdirip karşında boynumu bükmeyi, bir selamın için gözümü dudaklarına dikmeyi, her nazarına hedef olan bir taş olmayı, saçını okşayan kutsal beldenin rüzgârında bir toz zerresi olmayı ne kadar da isterdim


Neden seni her anışım bir yok oluş gibi geliyor ve neden seni her andığımda yeniden var oluyorum? Neden ismin dudaklarıma her değdiğinde hasretin bir kat daha artıyor, neden? Ararsam bulurum zannettim seni, hâlbuki her arayış bir kayboluş oldu Niye aradım ki seni, sen hep yanımdaydın oysa


Sana ben… diyebilmeyi ne kadar da isterdim Dizim dizindeyken af… diyip boyun bükmeyi, selamını vermeden af… demeyi, gözüm gözüne değdiğinde özür di… demeyi ne kadar da isterdim


Ne kadar da çoğaldı yalnızlığımız yokluğunda! Ne kadar da çoğaldı gözyaşlarımız! Sana ne kadar da muhtacız bir bilsen, ne kadar da hasretiz sesine, mahzun yüzüne, sevgine


Sana sen diyebilmek,
Sana ben diyebilmek,
Seninle gülmek,
Seninle ağlamak,
Seninle doğmak,
Seninle ölmek,


Ömür boyu seninle olmak ne kadar da güzel!


EN KUTLU İNSANIN ANISINA

[Katre_]

teşekkürler...