[eSRaReNGiZ*]

*İnsanlara kendimi zorla sevdiremeyeceğimi,bu konuda yapabileceğin tek şeyin sevilebilecek biri olmak için çaba göstermem gerektiğini öğrendim...

*Benim çok düşündüğüm insanların benim onları düşündüğüm kadar beni düşünmeye bileceklerini öğrendim...

*Güven elde edebilmek için yıllar gerektiğini,ama yok etmeye saniyelerin yettiğini öğrendim...

*Hayatımdaki eşyaların değil hayatımdaki kişilerin önemli olduğunu öğrendim...

*İnsanın ancak onbeş dakika çekici olabildiğini,sonra çekiciliğine alışıldığını,alışıldığında kanıksandığını,sıradanlaştığını öğrendim...

*Kendini başkalarının en iyi yaptıklarıyla değil, kendi en iyi yaptığınla karşılaştırmak gerektiğini öğrendim...

*''Ne olabilir''in değil ''ne olmalı''nın peşinden koşmak gerektlğini öğrendim...

*Olayların değil insanların önemli olduğunu öğrendim...

*Sevdiğim kişilere sevgi dolu sözler söylemem gerektiğini,çünkü her görüşmenin son görüşme olabileceğini öğrendim...

*Haklı olarak bazen çok sinirlensem bile,asla acımasız olmamayı öğrendim...

*Paylaşmak için elimdekilerin çoğalmasını beklememeyi öğrendim...

*Özür dilemek için karşımdakinin benim hatam yüzünden ille acı çekmesini beklemek gerekmediğini öğrendim...

*Nazik olmak için nezaket dersi almış olmak gerekmediğini öğrendim...

*Düşmanımı güç kullanılarak değil,bağışlayarak yenilebileceğini öğrendim...

*Dua etmek için işlerinin kötü gitmesi gerekmediğini öğrendim...

*Bir işe başlamak için en uygun anın başlama kararını verdiğim an olduğunu öğrendim...

*Kötü sözleri yutmektan kimsenin tıkanmadığını ve kimsenin yüzden mide kanaması geçirmediğini öğrendim...

*Dalın ucuna kadar gitme riski almadan olgun meyve yenmeyeceğini(çünkü olgun meyveler nedense hep ağacın gövdesine uzak dallardadır)öğrendim...

*Yapabileceğimizin en iyisini yaptıktan sonra başarısızlıktan korkmamak gerektiğini öğrendim...

*Sevmek için sevilmeyi beklememek gerektiğini öğrendim...

*Hayatta çok renk olduğunu,insan dahil herşeyi ''doğru-yanlış'',''günah-sevap'',''olumlu-olumsuz''şeklinde yalnız siyah-beyaz görme eğilininde olanların renk cümbüşünü kaçırdıklarını ve hayattan gerekli keyfi alamadıklarını öğrendim...

*Herkesi memnun etmenin imkansız olduğunu öğrendim...

*Başarıya giden yolun başarısızlıklardan oluştuğunu öğrendim...

*İftira okuna hiç bir zırhın dayanamayacağını öğrendim...

*Aynı yere,aynı şeye bakaniki kişinin bile çok kez farklı şeyler gördüklerini öğrendim...

*İnsanlara yardım etmek için zengin olmayı bekleyenlerin hiç kimseye yardım edemeden dünyadan göçüp gittiklerini öğrendim...

*Kusursuz dost arayanın dostsuz kalmaya mahkum olduğunu öğrendim...

*Her insanın yüreğine giden bir yol olduğunu öğrendim...

*Cahile söz anlatmanın deveye hendek atlatmaktan daha zor olduğunu öğrendim...

*İdeolojilerin deli gömleği olduğunu öğrendim...

*Peşin hükümlerin doğru görmeyi engellediğini öğrendim...

*Kimseyle kavga etmeden, dayak atmadan ve dayak yemeden yaşamanın mimkün olduğunu öğrendim...

*İmanın en büyük güç kaynağı olduğunu, servetin ve şöhretin yenildiği yerde insanı ayakta tuttuğunu öğrendim...

*Hayatın tamamen toz penbe,nede bütünüyle diken tarlası olmadığını belki bir gül bahcesine benzetile bileceğini öğrendim.(Diken ve gül aynı anda)

*Evlilikde başarının aranan kişiyi bulmakla sınırlı olmadığını, aynı zamanda aranan kişi olmakta yattığını öğrendim...

*İmparatorlukların,kralların,başkanların toprak içinde adı belirsiz bir çobandan daha fazla yer kaplamadıklarını öğrendim...

*Ve.. insanın doğduğu günden başlayarak her gün bir adım ölüme yaklaştığını, bu yüzden herkesin her an ölmeye hazır olması gerektiğini öğrendim.

(Yaşam Bir Avuç Gül Bir Tutam Diken kitabından Yavuz Bahadıroğlu)